didiyom ben....

Yol göründü, tatil hazirlik yaptigin an basliyo bence, ne giycem, ne götürsem, hava nasil acaba, aman bosver bir hafta icin filan. Ama arada böyle kacamaklar iyi geliyor, iki yarim elma birbirini bulmusta onlarin agaclarini süslemeye gidiyorum....

Bir varmis, bir yokmus.......

birzamanlar kocaman bir elma agaci varmis. Cok büyük, yani öyle, böyle degil, kocaman...
Bu agacin üstündeki elmalar zamanla birer birer düsmüs, ikiye ayrilmis ve dünyanin herbiryerine dagilmis. O gün bugündür yarim elmalar eslerini bulabilmek icin diyar diyar gezmektelermis, arada bir kendilerine benzer birer yarim bulduklarini zannedip birlesirlermis, bu birlesmeler uzun süre iyi gitsede, (cünkü ikiside ayri parcalar olduklarindan birbirlerinden cok ögrenecekleri seyler varmis) vakti geldiginde asil yarimlarinin baska yerlerde oldugunu ve aslinda birbirlerine uymadiklarini düsünüp ayrilirlarmis.
Cok üzücü bir olay degil aslinda, cünkü bu beraberliklerden zaman zaman yeni cesit elmalarda üremeye baslamis. Fakat her yarim kendi gibi oldugunu düsünüp kendi yarimi aramakla mesgulken, her yarim kendine göre tecrübe edinip, degisip kendi basina bir bütün olmaya baslamis. Böyleliklede eski yarimiylada birlessede tam olarak uyum icinde olamayacagini anlamis. Yani her yarim, diger yarimla birlesebilmek icin uyum saglamak zorundaymis. Benimde vardir biryerlerde bir yarim diye aslinda uyum sagladigi ama ufak, tefek anlasmazliklar yüzünden ayrilip kendini kandiramazmis. Bir elma bütünlesdikten sonra, cekirdeginden baska elmalar üreyip serpilince, kendi basina dalli budakli bir agac olusabilirmis, bu durumda onlar ermis muradina, biz cikalim kerevetine.....Umarim herkesin günün birinde bahcesinde bir hayat agaci bulunur....