Günesli bir günde Topkapi Sarayina giderken, yol üstü kir sacli, mavis gözlü, güler yüzlü bir dedenin bembeyaz, kirmizi gözlü tavsaninin, "cek bakim ablalara bir niyet" diye cektigi, ama cekmeden önce bize birer birer bakmayi ihmal etmeyen tavsancigin cektigi niyet:
" Herkese itimat etmek yüzünden basiniz dertten kurtulmuyor ama, islerinizde büyük bir feraha kavusmaniz cok yakin, askta yine cok sanslisiniz. Siz kalbi titreyerek bekleyen birini artik biraz düsünün. His hayatiniz cok hareketli ve heyecanlidir. "
Önemli olan netice degil, niyettir....öyle degilmi??
