renklerin gücü....

Spor cok eglenceli ve saglikli bir ugras oldugu icin herkese siddetle tavsiye ederim...
Siddet zaten son günlerde spor dalinda ne yazikki fazlaca gördügümüz birsey, misal son GS-FB maci. Futbolu sevmek güzel, birlik beraberlik icerisinde coskulu fanatiklikte güzel, cünkü coskulu insanlar etrafinada cosku sacar ve daima kazanir, ama bir yere kadar. Bastan söyledigim gibi spor saglikli, futbol oynayan gencler daha zinde, daha güclü daha iradeli olur, baska kötü aliskanliklara bulasmalari ihtimali düser, ama fanatiklik zarar verdigi an tehlikeli olur.
Bende sözde cimbomluyum. (tek nedeni renklerini begendigim gerekcesi oldugunu söylesemde asil nedeni Kubilay Öztürk´tü zamaninda. :-)
Her nekadar fanatik olmasamda ve fanatik ruhunu anlamaya calissamda, son olaylar bayagi üzücü bence. Dahada üzücü olanda zaten futbolu öne sürerek kavga cikartmak, (sözüm sirf holinganlara degil, kiskirtan herkese, bu olay cikmasini engellemekle görevli olan polis dahi olsa)
bu hem gercek taraftari üzer, yalnis bir resim cizildigi icin, hemde bunca emek sarf eden futbolcu, teknik direktör ve daha nicelerini. Üzeri deri ile kapli, yuvarlak bir cisim icin sarf edilen bu kadar enerji, zarar yerine daha güzel seyler icin harcansa ne ala. Tabii bu bir kadinsal bakis... ama unutmayinki gayet basarili kadin futbol takimlarida var...

sevebilme ihtimali...

Hepimizin olmustur veya halen vardir, görünce ic cektigimiz, ister istemez gülümsedigimiz, hakkinda hertürlü bilgi almaktan hoslandigimiz, garip kiskancliklar yasadigimiz, onlari herzaman mükemmel ve cok uzakta gördügümüz hayali kahramanlarimiz. Kendimizi o senaryolarin icinde buluruz, baska senaryolar yazariz, o senaryolari kendi hayatimiza uydurmak isterken ne kadar sacma olacagini anlayip gülmekten kiriliz... Sevmekmi daha önemli sevilmekmi? Bu soruya herkes baska cevap verir herhalde, tabii bu hayali kahramanlara duydugumuz hayranliga sevgi denilemez, askta denilemez, (hasta ruhlu psikopat olmadiktan sonra), ama birini sevebilme ihtimali bile güzel bir duygu, sen seversin sevilmezsin (beni sevmeyeni ben hic sevmemde diyende var tabii) , sevilirsin ama sevmezsin, bunun derecesi varmi? Hava sicakligini en incesine kadar ölcebiliyorken, insanlarin birbirine olan sicakligini neden ölcemiyoruz? Olsun o beni seviyorya yeter, alisirim demek dogrumu? Degil bence, okadar filmlerde imkansiz asklar izliyoruz, ve böyle seyler hep filmlerde olur diyoruz, cogu öyle tabii, ama bu filmlere konu olan asklarinda ilham aldigi olaylar olmali, yoksa hepsi senaristlerinde iclerinden gecirip böyle olsa güzel olur, iyi reyting alir diye düsünüp yazdiklarimi? Inanmak istemiyorum buna, red ediyorum bukadar maktik bagimlisi olmayi.
Ben sevebilme ve sevilebilme ihtimalini cok seviyorum, buna yardimci olan hayali kahramanlarimida cok seviyorum, ve onlarinda normal insan olup, normal yasatilari, senin benim gibi düsündükleri, dertleri, arzulari ve sevincleri oldugunu düsündükce birden yakinlasiyorlar adeta, kimbilir belki bir gün, bir yerde, hic beklemedigin bir an karsina cikar... dünya kücük...

Enemy mine....

Her elestirinin altinda gizli bir hayranlik yatar!... Güzel bir söz...