sevebilme ihtimali...

Hepimizin olmustur veya halen vardir, görünce ic cektigimiz, ister istemez gülümsedigimiz, hakkinda hertürlü bilgi almaktan hoslandigimiz, garip kiskancliklar yasadigimiz, onlari herzaman mükemmel ve cok uzakta gördügümüz hayali kahramanlarimiz. Kendimizi o senaryolarin icinde buluruz, baska senaryolar yazariz, o senaryolari kendi hayatimiza uydurmak isterken ne kadar sacma olacagini anlayip gülmekten kiriliz... Sevmekmi daha önemli sevilmekmi? Bu soruya herkes baska cevap verir herhalde, tabii bu hayali kahramanlara duydugumuz hayranliga sevgi denilemez, askta denilemez, (hasta ruhlu psikopat olmadiktan sonra), ama birini sevebilme ihtimali bile güzel bir duygu, sen seversin sevilmezsin (beni sevmeyeni ben hic sevmemde diyende var tabii) , sevilirsin ama sevmezsin, bunun derecesi varmi? Hava sicakligini en incesine kadar ölcebiliyorken, insanlarin birbirine olan sicakligini neden ölcemiyoruz? Olsun o beni seviyorya yeter, alisirim demek dogrumu? Degil bence, okadar filmlerde imkansiz asklar izliyoruz, ve böyle seyler hep filmlerde olur diyoruz, cogu öyle tabii, ama bu filmlere konu olan asklarinda ilham aldigi olaylar olmali, yoksa hepsi senaristlerinde iclerinden gecirip böyle olsa güzel olur, iyi reyting alir diye düsünüp yazdiklarimi? Inanmak istemiyorum buna, red ediyorum bukadar maktik bagimlisi olmayi.
Ben sevebilme ve sevilebilme ihtimalini cok seviyorum, buna yardimci olan hayali kahramanlarimida cok seviyorum, ve onlarinda normal insan olup, normal yasatilari, senin benim gibi düsündükleri, dertleri, arzulari ve sevincleri oldugunu düsündükce birden yakinlasiyorlar adeta, kimbilir belki bir gün, bir yerde, hic beklemedigin bir an karsina cikar... dünya kücük...